Joop Doorman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
S.J. Doorman (1971)

Simon Joseph (Joop) Doorman (Den Haag, 7 december 19282 november 2009) was een Nederlands filosoof en hoogleraar filosofie aan de Technische Universiteit Delft, gespecialiseerd in kentheorie, filosofie van de exacte wetenschappen en de wetenschap en maatschappij. Hij was een zoon van schout-bij-nacht Karel Doorman (1889-1942), uit diens huwelijk met Justine A.D. Schermer.

Algemeen[bewerken]

Sinds 1933 had Doorman een pleegvader, nadat zijn ouders waren gescheiden. Op de middelbare school was Doorman een lastige leerling, maar in 1948 slaagde hij voor het eindexamen HBS-B.[1]

Doorman studeerde wiskunde en filosofie aan de Universiteit van Amsterdam en verder aan de Universiteit van Wisconsin. In 1960 werd hij medewerker aan de Technische Hogeschool Eindhoven.[1] Doorman doceerde als lector vanaf 1968 filosofie van de exacte wetenschappen aan de Technische Hogeschool Eindhoven[2] en werd in 1972 hoogleraar filosofie aan de Technische Hogeschool Delft met de rede Ongefundeerde kritiek. In 1994 werd hij hoogleraar Methodologie en wetenschapsfilosofie aan de Filosofie faculteit van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Tot zijn pensioen in 1996 was hij decaan van deze faculteit.

Hiernaast heeft Doorman op het gebied van kunst en cultuur veel verschillende bestuurlijke activiteiten verricht.[3] Zo was hij voorzitter van het Sweelinck conservatorium in Amsterdam, hij was van 1969 t/m 1972 directeur van de VPRO,[1] en hij was kroonlid in het NOS-bestuur.[1] In 2002 ontving Doorman een Zilveren Anjer voor zijn inzet voor de cultuur en voor het natuurbehoud in het Koninkrijk der Nederlanden; de Nederlandse Antillen en Aruba inbegrepen.

Literatuur[bewerken]

Doorman schreef enige redes en vele artikelen, waaronder:

Externe links[bewerken]